ایزدان ایران باستان:

رشن(رشنو): ایزد عدالت ایران باستان است.

دین(دئنا):ایزد بانویی که مظهر وجدان است و به آدمیان نیرو میدهد.

چیستا: ایزد بانویی که نماد دانش و آگاهی و فرزانگی است.

آذر/آتش(آتر):ایزدی که او را پسر اورمزد بشمار آورده اند وآتش روشن نشانهء مرئی حظور اهورامزدااست.

هوم(هئومه):هوم در دنیای مینوی ایزد است و در دنیای گیتی گیاه دشمنان را دور میسازد.

گوشورن(گئوشورن):ایزد نگهدارنده و مینوی چهارپایان مفید و بروایتی روان گاو یکتا آفریده است.

درواسپ(درواسپا):از ایزدان حامی چهارپایان و بخصوص اسبان است.اورا ایزد بانو فرض کرده اند.

زروان:ایزد زمان است که شخصیت او را ابهامی فرا گرفته است.اورمزد و اهریمن را در خود میپرورد.

ناهید/اناهید(اردوی سوره آناهیتا):ایزد بانوئی که با شخصیتی برجسته جای مهمی در آیینهای ایران به خود اختصاص میدهد.

اریامن/ایرمان:ایزد دوستی وپیوند و آرامش و درمان بخشی است.

رام:ایزدی که نامش معنی آرامش دارد و آرامش میبخشد.

بغ:ایزدی است که خوشی و بخت را تقسیم میکنند.

اشتیاد یا ارشتاد:اورا راهنمای مینوان میدانند.بهمراه زامیاد ایزد زمین روان مردگان را در ترازو میگذارند.

مارسپند/ مانسرسپند/منثرسپند:ایزدیست که جلوه ای از سخن و گفتار ایزدیست.

انغران:ایزد روشنی بی پایان است.در بالاترین پایگاه بهشت در حضور اورمزد وامشاسپندان جلوه گر است.

سوک:ایزدیست که با ماه همکاری میکند خواسته و سود میبخشد.

اوش بام:ایزد بامدادان روشن و نمادی از ایزد خورشید است و زمان پگاه را نشان میدهد.

زامیاد:ایزد زمین که گاهی در متون اوراهمان سپندارمد امشاسپند موکل بر زمین میدانند.

آسمان:نام ایزد نگهدارنده آسمان سپهر است.سپهری که از زمان آفریده شده است و جامه کبود دارد.

تیشتر(تیشتریه):خدائی که با باران ارتباط دارد و ازا ینرو اصل همه آبها سرچشمه باران وباروری است.